सचिन...सचिन!!!

गेले काही दिवस सच्या रिटायर होणार म्हणून प्रचंड चर्चा चालू होत्या, तरी खर सांगायचे तर अनेक जण गप्प होते. आज खरया अर्थाने मला लहानपणी क्रिकेट का इतके आवडायचे कळले. अर्थात हा माणूस... आणि हा माणुस वेगळाच रे. इतिहासातल्या अनेक तारखा मराठी माणसाच्या मनात घर करुन बसल्या आहेत त्यात आजची तारीख पण समाविष्ट झाली तर नवल वाटू नये.

लहानपणी सुट्टीच्या दिवशी, मॅच चालू असताना सचिन आउट झाला कि, सगळी पोरे घराबाहेर क्रिकेट खेळायला पडायची. ह्याचा अर्थ असा अजिबात नसायचा कि बाकी कोणी भारी खेळायचे नाही पण त्याच्या खेळातली जादु वेगळी होती. आई आणि शाळेतल्या बाई ह्यांची बोलणी खाण्या मागे अनेकदा हा माणुस कारणीभूत होता. कित्येकदा लहानपणी स्कोर काय झाला हे न विचारता सचिन किती वर खेळत आहे रे हेच विचारले जायचे.

एक काळ खरच असा होता कि सचिन म्हणजेच इंडियन क्रिकेट होते. मी क्रिकेट फॅन होण्यात सचिन चा वाटा फार मोठा आहे. गेल्या काही वर्षात अचानक एक सचिन हेटर्स ची एक मोठी फौज तयार झाली. पण मी स्वतः अश्या खुप कमी सचिन fans ना भेटलो जे बाकीच्या प्लेयर्स चे हेटर्स होते. मला स्वतःला गांगुली, द्रविड़, कुंबळे, लक्ष्मण हे तितकेच आवडले जितके लहानपणी शास्त्री, प्रभाकर, अजहर अणि जडेजा आवडायचे. आणि आज जो मान सचिन ला मिळत आहे ना तो मान गांगुली, द्रविड़, कुंबळे, लक्ष्मण ह्यांना पण  मिळायला हवा होता (कदाचित इतका नसता मिळाला पण  they deserve it as well.) आणि honestly thank god मिळाला नाही, कारण माझ्या सारखे अनेक क्रिकेट आणि सचिन fans त्या वेळी पण इमोशनल झाले असते. अजुन पण  मला वाटते कि द्रविड़ वेळे आधीच रिटायर झाला टेस्ट मधून.

पण मग मी हे आज का सगळे लिहित आहे??? दोन  कारण आहेत -
१. आज सचिन रिटायर होतोय.
२. त्या सोबत माझे लहानपणी चे सगळे आवडते प्लेयर्स रिटायर होत आहेत.

माझ्या आयुष्यात फारसे काही कळायचे नाही त्या वेळी फक्त खेळायचे कळायचे. आणि क्रिकेट हा अर्थात आवडता खेळ. गावसकर, कपिल, शास्त्री हे जरा माझ्या जास्त लहानपणीचे पण अर्थात लहानपणी त्यांचा पैन अभिमान होता. पण  मी लहानाचा मोठा झालो तो मात्र सचिन सोबत. कुंबळे, श्रीनाथ, प्रसाद हाच काय तो बोलिंग attack. अज़हर, प्रभाकर, जडेजा, रॉबिन सिंघ, सिध्धू, कांबळी, मोंगिया होतेच पण  चर्चा असायची ती सचिनचीच. नंतर द्रविड़, गांगुली, लक्ष्मण आणि सेहवाग आले, खरया अर्थाने बर्डन शेयर झाले.


सचिन चा स्ट्रैट ड्राइव, कवर ड्राइव, paddle स्वीप, uppar कट, बैकफूट चा पंच, Caddick ला मारलेली पूल ची छकड़ी, मनगटातले कडे हलवत टाकलेली बोलिंग, त्याचा तो स्टांस, हेल्मेट घातलेली मान वर खाली हलवत फास्ट बॉलर कडे बघायची स्टाइल, Warne ला स्टेप आउट करून लावलेल्या सिक्स्, One day मधले पहिले द्विशतक, मोईन खान च्या दिवसातल्या लास्ट बॉल वर काढलेला बोल्ड, आधी गांगुली आणि नंतर सेहवाग सोबत केलेल्या शतकी भागीदारया, प्रत्येक शतका नंतर हेल्मेट काढून आकाशाकडे बघायची सवय....... मी अजुन १५-२० लाइन्स तरी अश्याच लिहित राहु शकीन पण सगळे काही संपणार नाही. तेंडल्या च्या memories ह्या अश्याच आठवत राहतील. माणुस म्हणून हा जितका साधा आहे/राहतो त्यातच त्याचे मोठेपण दिसते. द्रविड हा एकमेव प्लेयर त्याच्या ह्या बाजुला तोडिस तोड म्हणता येईल. दादा ची आगली वेगळी style जशी त्यालाच शोभते,तसेच द्रविड़ अणि सचिन चा साधेपणाच त्यांना महान बनवतो. सचिन हा किती डाउन तो अर्थ आहे हे त्याने जाता जाता खेळपट्टी ला केलेल्या नमस्कारा वरून सहज लक्ष्यात  येते.

आज सचिन सोबत माझ्या लहानपणीचे सगळे आवडते प्लेयर्स रिटायर झाले आहेत. समाधान इतकेच कि जे राहुल, सौरव अणि लक्ष्मण ला मिळाला नाही तो वर्ल्ड कप सचिन ला तरी मिळाला. सचिन fortunate म्हणावा का deserving म्हणावा? तो त्याची प्रत्येक क्रिकेट फॉरमॅट मधली शेवटची मॅच जिंकला. पहिली अणि शेवटची इंटरनॅशनल T20 जिंकला, रणजी जिंकला, IPL जिंकला, C'league जिंकला, वन डे जिंकला अणि आज टेस्ट पण जिंकला. सचिन च्या रेकॉर्ड बद्दल मी इथे काहीच बोलणार नाहीये कारण किती बोललं तरी ते कमीच वाटत राहत. नंतर आलेले धोनी, UV, कोहली, रैना अर्थात खुप चांगले आहेत पण त्यांच्यात तेंडल्या ची ती मजा नाही. कदाचित कोहली सचिन चे काही विक्रम मोडेल पण, पण त्याचा करिष्मा मला तितका भावणार नाही.

आता खरया अर्थाने क्रिकेट हा सांघिक खेळ झालाय म्हणायला हरकत नाही...

                                                                                                                                           सुयश दि. जोशी.

                                                                                                                                     १६, नोवेम्बर २०१३.